خداى ابراهيم نمى‌خواهد اسماعيل‌ها كشته شوند، او مى‌خواهد ابراهيم‌‏ها آزاد شوند.

«هر كس مهم را فداى مهم‌تر مى‏‌كند و محبوب را در راه محبوب‌تر مى‌گذارد. بر پايه همين دستور و همين عقل، ابراهيم اسماعيلش را قربانى مى‌كند. اما خداى ابراهيم... او نمى‌خواهد اسماعيل‌ها كشته شوند، او مى‌خواهد ابراهيم‌‏ها آزاد شوند و رشد كنند و به قرب و رضوان دست بيابند. اعمال حتی مقدمه اند و اگر كسى مقدمه را بياورد و به اين آزادى نرسد، كارى نكرده. اگر كسى اسماعيل را بكشد و اسير اين كشتن و اين آزادى باشد، كارى نكرده كه در هر حال در اسارت است.« مسئولیت و سازندگی، ص ۴۱تا۴۳

 قربانی کردن آرزوها

اگر بخواهى به آرزوها پا بدهى و نرمى كنى، تو را مى‌‏برند و اين است كه بايد قربانى‏ كنى. بايد اين آرزوها را قطع و رمى كنى.حقیقت حج، ص22

 ما دل و احساس را منبع شناخت و آگاهى نمى ‏دانيم!

 ادبيات ما سرشار از اين حكايتِ عقل گفتا و عشق گفتاست. در حالى كه بين دل و عقل عاشق هيچ درگيرى نيست.

 درگيرى ميان عقل فارغ و دل عاشق است.  ما مى ‏خواهيم عشق ابراهيم را با عقل خودمان بسنجيم، در حالى كه عشق ابراهيم را بايد با عقل خودش سنجيد.  هر عقلى اين را مى ‏پذيرد كه مهم را فداى مهم‏تر كن. وقتى ابراهيم در راه مهم‏تر، اسماعيل‏ اش را ذبح مى ‏كند، اين كار، هماهنگ و طبيعى است.

 همان طور كه تو پولت را فداى يك كيلو سيب مى‏كنى و يا عمرت را فداى فرزندت. پس عشق و عقل ابراهيم هماهنگ است و تضادى ندارد. اين تضاد ساختگى به خاطر اين است كه ما جايگاهش را در نظر نمى ‏گيريم و آدم ‏ها را با هم قاطى مى ‏كنيم. انسان_در_دو_فصل | ص ۵۶

عشق بزرگ‌تر

اين عشقِ بزرگ‌تر است كه ما را از معشوق‌هايمان آزاد مى‌كند...اين است كه ابراهيم با اينكه اسماعيل را دوست دارد، او را مى‌بخشد؛ چون عشق بزرگ‌ترى دارد. عوامل_رشد | ص ۱۱۴

دنيا رنج است اگر اسيرش باشى و سود است، اگر اميرش بشوى.

دنيا بد نيست، كم است. دنيا رنج است اگر اسيرش باشى و سود است، اگر اميرش بشوى.دنيا پا است اگر با آن راه بروى و بار است اگر او تو را راه ببرد. دنيا نور است و همچون خورشيد است. اگر با آن نگاه كنى مى ‏بينى، اگر به آن نگاه كنى كور مى ‏شوى و رنج مى‏برى و مى ‏سوزى.و دنيا مردار است اگر ذبحش نكنى و به كارش نگيرى و مرداب است اگر به جريانش نيندازى....

پایان پیام / 2400